Van kwijt-tijd naar vind-tijd
Alle lichten op rood, de slagbomen omlaag, terwijl de storm buiten mijn auto heen en weer wiegde.
Op de eerste werkdag van het nieuwe jaar stond ik voor een ophaalbrug. Regen viel neer op het dak, en even leek het alsof alles tot stilstand kwam, behalve de waaierige omgeving. Stilstand op een dag die normaal begint met rennen, vliegen, alles uit de kast halen. Maar daar zat ik, gedwongen te wachten.
Mijn gedachten dwaalden af naar een moment tijdens de kerstvakantie. Mijn zoon stond niet onmiddellijk te springen om mee te gaan naar oma en opa waar een lamp diende te worden hersteld. Het kostte enige overtuigingskracht en geduld om hem mee te krijgen.
In de auto probeerde ik uit te leggen hoe waardevol het is om tijd samen door te brengen. “Dat weet ik, mama. En daar gaat het niet om, ik ben gewoon mijn hele namiddag kwijt.”
Tot we bij oma en opa aankwamen…
Eens de mannen de lamp hadden hersteld, was mijn zoon de eerste om het kaartspel uit de kast te halen. “Zullen we manillen spelen?” En al snel was hij daar: zijn lach. We gingen de avond in vol gefrustreerd gevloek bij verlies, juichmomenten bij winst en onbetaalbaar samenzijn. De ‘kwijt-tijd’ waarover hij klaagde, bleek ineens ‘vind-tijd’. Tijd waarin verbinding werd gevonden, waarin lachen en liefde vanzelf kwamen, zonder dat hij het zelf doorhad.
Als losse waterdruppeltjes die door de wind als bij toeval samengeblazen worden.
En nu, daar voor die brug met de rode lichten, voelde ik datzelfde besef terugkomen. Hoe vaak zien we iets als verloren tijd? Hoe vaak raken we geïrriteerd door een rood licht, door een verplichting, door iets wat we niet gepland hadden? Maar juist in die momenten, wanneer we niet vooruit kunnen, wanneer we moeten wachten, vinden we onverwachte waarde.
De brug zakte langzaam weer naar beneden, de lichten sprongen op groen. Ik reed verder, met dat inzicht in mijn achterhoofd. Kwijt-tijd is niet altijd verloren. Soms is het precies wat je nodig hebt om te vinden wat echt telt, het wordt vind-tijd.
En in de regen en de wind bedacht ik me: als dit het begin van 2025 is, dan wordt dit een jaar waarin ik ga voor vind-tijd. Bij het rode licht, bij de kleine momenten en bij de mensen die belangrijk zijn.
Ik wens jou veel vind-tijd in het nieuwe jaar…
Liefs,
Iris